Toen ik zo’n 3 jaar geleden merkte dat ik in mijn toenmalige werkomgeving op professioneel vlak niet veel meer kon bereiken, heb ik de keuze gemaakt om naar een andere werkgever te zoeken. Ik merkte dat ik met name op het gebied van de uitbreiding en toepassing van mijn kennis niet veel verder kon groeien. Ik was de vraagbaak binnen de organisatie en had weinig collega’s waarbij ik met mijn vragen terecht kon. Ik ben vrij snel bij AMIS uitgekomen omdat er daar geïnvesteerd wordt in de persoonlijke ontwikkeling van de medewerkers.

Sinds het begin van mijn loopbaan bij AMIS heb ik mijn kennis en kunde kunnen uitdragen en waar van toepassing kunnen uitbreiden. In het bijzonder met het verzorgen van de 7Up training, Oracle ontwikkelaars die begonnen zijn met Oracle7 up to date brengen met de nieuwe mogelijkheden van latere versies (t/m Oracle 11g)  is een lang gekoesterde wens van mij in vervulling gegaan. Ik wil graag aan mensen uitleggen hoe ze het beste met de techniek om kunnen gaan, maar ik wil niet zomaar voor een klas gaan staan. Ik weet hoe ik zelf op school ben geweest, soms heel erg ongeïnteresseerd en ongemotiveerd luisteren naar iemand die zijn verhaal houdt,  en dat soort toehoorders wil ik mezelf niet aandoen. Naast het verzorgen van cursussen in Nieuwegein heb ik ook de mogelijkheid om op verschillende (inter)nationale seminars presentaties te verzorgen. De presentaties op OPP2009 in Atlanta zijn hier een goed voorbeeld van. Het OPP/APEXposed seminar is een relatief kleine conferentie voor PL/SQL- en APEX ontwikkelaars. Veel meer gefocust dan bijvoorbeeld de OOW (Oracle Open World) conferentie.

Naast het verzorgen van presentaties en daarmee het overdragen van mijn kennis krijg ik bij AMIS ook de mogelijkheid om mijzelf te laten certificeren op het gebied van PL/SQL door het OCP (Oracle Certified Professional) traject van Oracle in te gaan.

Nadat in 2006 bij mij MS (Multiple Sclerose, een auto-immuun ziekte aan het centrale zenuwstelsel) is geconstateerd was het extra moeilijk om de keuze te maken om van werkgever te veranderen. Ik had bij mijn toenmalige werkgever toch al een behoorlijke tijd gewerkt en ze kenden me daar ook goed. Maar ik dacht: als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer. Gelukkig gaan ze bij AMIS heel goed om met mijn situatie. Misschien mede omdat ik er zelf heel erg open over ben. Ik zeg altijd maar: ‘Het is geen geheim, maar we hoeven geen spandoeken op te hangen.’

Nu we een jaar verder zijn, een vervolg op mijn blog over werken bij Amis die ik geschreven heb nadat ik een maand in dienst in was bij Amis.

Het project bij de klant waar ik in mijn vorige blog al over schreef is nu,na13 maanden afgerond. Ik heb de gehele periode tot februari 2010 bij de klant gezeten.  Het project bleek voor mij de perfecte mogelijkheid om meer ervaring op te doen in het werken op detacherings-basis wat toch al weer 9 jaar geleden was op dat moment.

Ik heb in dit afgelopen jaar enorm veel ervaring opgedaan in het werken in een project met alles wat daarbij komt kijken.

Een klein overzicht van zaken waar ik mee te maken kreeg:

Een trage opstart van het project waardoor het lang onduidelijk was wat er gedaan moest worden.

Tijdens de loop van het project waren er periodes dat  je af en toe niets kon doen. Daar tegenover stond dat met name in de eindfase er regelmatig periodes  waren waarin het extreem druk was. Periodes dat er overgewerkt moest worden kwamen regelmatig voor.  Ik heb  zelfs wel eens op zondag overgewerkt,en er was 1 keer dat ik het hele weekend heb overgewerkt. Dat ga je overigens dan wel merken.

Nadeel was dat ik met uitzondering van de collega’s die op het zelfde project zaten,ik mijn andere Amis collega’s nog nauwelijks heb leren kennen. Binnen het testteam van het project begonnen we met 3 medewerkers van Amis en aan het eind was ik als enige van Amis overgebleven. Met mijn andere collega’s had ik niet zoveel contact, al hoewel we elkaar natuurlijk wel dagelijks tegenkwamen. Gelukkig kon ik dit weinige contact met collega’s compenseren doordat ik regelmatig de Amis Academy en de KC’s bezocht.

Daarnaast heb ik mijn belevenissen ook regelmatig op Yammer neergezet

Ook binnen het deelproject waarin ik zat wisselde de samenstelling veel gedurende het jaar regelmatig, met uitzondering van een aantal vaste projectleden. Het projectteam bestond uit naast een algemeen projectleider uit een technisch projectleider, 2 functioneel ontwerpers, 5 programmeurs,3 systeemtesters,waaronder ik zelf, een functioneel applicatiebeheerder en 3eindgebruikers. We zaten allemaal bij elkaar op één kamer wat een ideale situatie was.

Nog beter zelfs was de sfeer binnen het team en de zoals ik hierboven al aangaf de gevarieerde samenstelling van het team.

Een technisch projectleider en een programmeur die jaren geleden al bij een andere organisatie voor een langere periode hadden samengewerkt. Ook een technisch projectleider die naast het project toch vooral ook het teambelang en de sfeer binnen het team voorop had staan. Een programmeur die naast zijn werk ook dagelijks een eigen website onderhoud met zijn belevenissen en vooral ook de gebeurtenissen in zijn woonplaats Hank op www.hankenaar.nl, daarnaast een echte Hagenees en en een echte Leidenaar, en een functioneel beheerder die al een jaartje of 20 bij bij de kant werkte en onderhand wel wist hoe de hazen lopen bij MN Services en die alles heel goed kon relativeren, en tot slot een externe projectleider die ook heel goed wist dat er naast serieus werken ook nog lol in en op het werk moest zijn.

Eind januari 2010 hebben we het project op donderdag officieel afgerond en dit hebben we met het gehele projectteam gevierd met een uitje naar de Uithof in Den Haag voor een middagje skiën en aansluitend een etentje.

De vrijdag daarna bestond uit het afhandelen en testen van werkelijk de allerlaatste wijzigingen,waarvan de laatste nog om 4 uur ‘s middags werd opgeleverd en door mij getest.

Dat was dus het definitieve einde van een heel gaaf project en een machtig mooie periode bij mijn eerste opdrachtgever.

Een periode waarin ik dus veel geleerd heb, veel ervaring opgedaan heb en vooral ook veel lol gehad heb.

Op naar een nieuw en hopelijk net zo’n mooi project bij een volgende opdrachtgever.

Enige tijd geleden vroeg Tessa mij  een stukje te schrijven voor de blog “werken bij AMIS”

Door: Esmee (9 jaar) en Eline (11 jaar), dochters van AMIS-er Hans Boute

Zondag 18 januari gingen wij naar DierenPark Amersfoort. We moesten eerst naar het einde van het park wandelen en gingen wat eten en drinken in de Chit Mimi zaal van parkrestaurant De Olifant. Onder het eten vertelde een meneer een paar dingen over het uitje. Dat was lekker en gezellig!

Daarna begonnen de meeste mensen met de speurtocht, zij volgden de bordjes waarop stond ‘’mis niks’’. De vragen van de speurtocht gingen over de dieren in de dierentuin. We liepen tussen hokken van dieren. Er was toen ook een soort van groot hok voor vogels waar je door kon lopen. Bij sommige mensen kwamen de vogels op je hand.

We gingen toen de Berenboemel in, dat een kort, leuk ritje maakte. We zagen toen de witte tijger en nog wat andere dieren! Toen we uitstapten liepen we door en we kwamen bij een stenen soort paleis. Dit is het paleis van Koning Darius. Deze koning hield veel van dieren. Binnen vonden wij leeuwen achter glas. We gingen in een huisje en daar zag je plaatjes van aap tot mens.
Toen we het paleis uitkwamen zagen we een gordijn en er boven stond een plaatje van een vleermuis en dat betekende dat er binnen nachtdieren waren. Toen we binnen waren was het erg donker. We zagen een luiaard en gordeldieren die je met een camera beter kon bekijken.

Daarna  kwamen wij een werkster van het dierenpark tegen en die vroeg of wij al boven geweest waren. Nee, zeiden wij en de werkster zei dat je boven slangen en vogelspinnen kon vasthouden en dat wilden wij wel zien. Wij liepen naar boven en daar was een museum en wij hielden een wurgslang en een vogelspin vast. Daarna gingen wij nog naar het DinoBos. Daar kon je naar dinosaurussen kijken en je kon ook opmeten hoe hard je rende en of je wel zo hard rende als een dinosaurus.

Tenslotte gingen we  weer even wat drinken bij het restaurant De Olifant. Daarna moesten we weer naar huis. We vonden het een heel leuk uitje! 

Een nieuwe baan, drie simpele woorden die een hele grote hoeveelheid verandering met zich meebrengen. Grote veranderingen die behoorlijk wat impact hebben; nieuwe mensen met wie je samenwerkt, nieuwe cultuur, afscheid nemen van vertrouwde omgevingen, omarmen van nieuwe. Maar ook kleine veranderingen die eigenlijk niets betekenen; andere koffieautomaat, nieuwe broodjes tijdens de lunch, ander email adres en ga zo maar door.

Ook schrijven op een blog is een verandering van werken voor mij. Binnen AMIS een cultuur, bij mijn oude werkgever niet eens een onderwerp. Dat is dan ook het onderwerp van deze blog, de veranderingen van een nieuwe baan.

Read the rest of this entry >>>

Als je niet beter wist, zou je denken dat een bordje met bovenstaande tekst bij de toegang tot de KC van afgelopen dinsadag [ PL/SQL Potpourri ] had gehangen.
Ik weet het, Helga heb ik gezien, als enige vrouw tussen al die mannelijke techneuten… en natuurlijk, de IT is zowiezo een mannen bolwerk, dus wellicht ligt daar een deel van de verklaring, maar mij viel dit als eerste op toen ik het zaaltje betrad.
En het tweede dat meteen duidelijk werd… ik was iets later dan de meesten, en moest genoegen nemen met een vervelende plaats, met een onplezierige kijkhoek op het projectie scherm… het was behoorlijk vol; ik schat zo uit de losse pols een bezetting van ongeveer 25 mannen, en van precies 1 vrouw.
Of dit meer/minder is dan normaal, kan ik niet beoordelen, want ik heb niet eerder een KC bezocht. Voor mij, als beginnend AMIS’er, was het interessant om de sfeer van zo’n KC bijeenkomst mee te maken.. die zou, zo was mij verteld, ongedwongen zijn, van een hoog technisch niveau en praktijkgericht… en ik moet beamen dat dit inderdaad zo is.
De technische inhoud werd lekker snel opgediend, waardoor in de 3 uur presentatie aardig wat stof kon worden behandeld; aan de andere kant, ik had ook iets meer tijd voor vragen en/of discussie verwacht, want de interactie met het publiek viel mij wat tegen.
Hoewel iedere presentator aan het eind van de les wel vroeg of er nog vragen waren, kreeg je als publiek toch snel het gevoel dat tempo geboden was, want de volgende spreker stond dan al te trappelen.
Kortom, ik had wat meer “gemoedelijkheid” verwacht, ik denk dat dat het goede woord is; ik bedoel.. ik had er niets op tegen gehad als de sessie tot 23:00 uur was uitgelopen, omdat iemand zonodig wilde laten zien hoe hij ( of die ene zij ) een application context gebruikt of VPD, of wilde weten waar nu eigenlijk staat dat een for loop al bij een result set boven 5 rijen inefficient is, en of er situaties zijn waar een for loop nu juist wel gebruikt moet worden, en of een check constraint op een fast commit MV table ( lees: alle dml op de base table wordt meteen doorgezet naar de MV table ) ook nog handig is bij een base table van 10 miljoen rijen, en of iemand wel eens geprobeerd had een onebyte characterset database te migreren naar een multibyte characterset database en of dat wel goed gaat ( van subset naar superset zou toch goed moeten gaan, of niet soms ), en wordt die database dan niet ineens 2 of 3 keer zo groot ( ja dus ), etc.
Na de pauze… nagenoeg alle deelnemers aan de pre-dinner sessie waren ook post-dinner aanwezig, wat volgens mij zegt dat men de sessies tot nu toe waardeert, en nog wat verwacht van de komende… heb ik een andere stoel kunnen inpikken, en zat ik er wat beter voor. Ik kon nu de code op het scherm lezen, en dat gaf wat meer context.
Concluderend, wat mij betreft was deze KC een leuke en informatieve ervaring, en heb ik er een overwegend positieve indruk van gekregen.
Op naar de volgende. En ik ben benieuwd, zouden er dan wat meer vrouwen bij aanwezig zijn…

Vorige week kreeg ik een email van een oude bekende, die na enkele jaren van omzwervingen weer in Nederland terug was. En nu een baan zoekt. En overwoog met AMIS te komen praten. Deze oude bekende benaderde mij, wist dat ik al langere tijd - ruim 6 jaar nu - bij AMIS werk en stelde mij deze indringende vraag. Vind jij nog [steeds] leuk bij AMIS. Wat een vraag. Daar denk je toch niet zo vaak bewust over na. Tenminste, niet als je het naar je zin hebt.

Ik vind het te makkelijk om klakkeloos ja te antwoorden (of nee als dat het geval zou zijn). Dus ik dacht daar eens goed over na. Heb ik het nog naar mijn zin. Vind ik dat alles geweldig is? Nee, dat gaat te ver. Soms gaan dingen zo knullig. Of vallen de resultaten erg tegen. Of komt een op zich goed idee niet uit de verf. Dus nee, niet alles is geweldig. Maar bepaalt dat of je het naar je zin hebt? Daar zit veel meer aan vast, grotendeels andere dingen. Dat gaat meer over vrijheid, intenties van je collega’s, gevoel, samenwerking, lol en persoonlijke groei. En dan wordt het veel makkelijker. Ik ga met plezier aan het werk, ik lach veel - en dat is heus niet altijd uitlachen - ik ken al mijn collega’s persoonlijk (nou ja, misschien een of twee net nieuw binnengekomen collega’s nog net niet) en ik vind iedereen aardig (maar niet iedereen even aardig). Ik doe interessante dingen en ik vind ook steeds weer nieuwe interessante dingen. Ik heb ruimte om met eigen voorstellen te komen en af en toe worden daarvan dingen ook concreet gerealiseerd.

Vanuit AMIS werk ik op een plezierige manier bij en met klanten - open, eerlijk, echte samenwerking en met over en weer ruimte voor kritiek, vergissingen en verbetering. We zijn voor onze klanten belangrijk en uiteraard andersom ook.

Ja, ik vind het nog steeds leuk bij AMIS - was mijn slotconclusie. De oude bekende komt volgende week op een eerste gesprek - en is hopelijk binnenkort een nieuwe collega.

We realiseren het ons nog lang niet altijd, maar de naam AMIS is overal ter wereld doorgedrongen - binnen de niche van Oracle, Java en SOA technologie, dat dan weer wel. Afgelopen vier weken kregen we uit vier verschillende landen op drie continenten aanvragen voor een ADF 11g training. En niet na uitvoerige mail- of advertentiecampagnes. Sterker nog - we hebben die training nog helemaal niet aangekondigd! Het lijkt erop dat door de vele publicaties in tijdschriften, via onze weblog en op OTN en de presentaties op conferenties en bij ons op kantoor onze zichtbaarheid zeer groot is. Zo groot dat organisaties in Afrika en Noord-Amerika ons weten te vinden bij hun vraag om specialistische ondersteuning.

Eerder hebben ook gewerkt met bedrijven uit ondermeer Spanje, Faroer eilanden, New Caledonia en Canada.

Naast deze concrete commerciële vragen zijn er ook andere vormen van samenwerking. Bijvoorbeeld met SAGE uit Australië, een Oracle specialist waarmee we samenwerken rondom trainingen. Of Miracle uit Denemarken, een specialist op Oracle RDBMS en bijbehorende infrastructuur. Of de seminars die we in samenwerking met Oracle University aanbieden in het Verre Oosten - Taiwan, Australië, Singapore, Nieuw Zeeland - maar ook in Scandinavië - Noorwegen en Zweden.

Het is leuk als je vrienden overal ter wereld zitten. Dan voel je je overal ook thuis.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een spreekwoord dat op ondergetekende van toepassing is als het over werk gaat. En wat is er mooier dan dit werk te doen bij een bedrijf waarbij kennisontwikkeling, kennisuitwisseling, passie en collegialiteit in hoge mate aanwezig zijn? Jazeker, ik heb het over AMIS!

Even de band terugspoelen… Een jaar of vier geleden begon ik mij te interesseren voor het Business Intelligence vakgebied. Ik werkte toen zo’n 8 jaar als Oracle-ontwikkelaar en werkte met de “classic” Oracle-tools (Designer, Forms en Reports). Na een paar jaar – rond eind 2007 – besloot ik tot een carièrreswitch over te gaan en voor een ander bedrijf te gaan werken als BI-consultant zodat ik mij voor de volle 100% op BI kon gaan richten. In het jaar dat volgde (in 2008 dus) heb ik een hoop dingen bijgeleerd een heleboel ervaring opgedaan waar ik ontzettend blij mee ben.

Na zo’n 9 maanden kwam ik tot de conclusie dat ik het ontwikkelen toch een beetje begon te missen. Het toeval wilde dat ik in die periode een aantal keren bij AMIS over de vloer kwam: een keer om een KC te presenteren over PL/SQL Developer en later nog een keer op de Vrienden van AMIS borrel. Beide avonden waren heel erg leuk om mee te maken. Ik heb tijdens deze avonden een hoop mensen gesproken en ontdekte zo wat voor mensen er bij AMIS werken en waar ze zoal mee bezig zijn. Dit heeft mij doen besluiten om met AMIS te gaan praten om te kijken of er sprake was van een match tussen mij en AMIS. Die match was er, met als gevolg dat ik nu dit stukje zit te schrijven voor de Werken bij AMIS blog. Met name het gesprek met Lucas Jellema heb ik als hartstikke leuk ervaren. Ik kan dan ook beamen wat Lucas schreef in zijn meest recente stukje voor deze blog. Wat mij betreft had het gesprek zelfs nog wel wat langer mogen duren.

Inmiddels zit mijn eerste werkweek erop en heb ik kennis gemaakt met het bedrijf, de mensen en de cultuur. De verwachtingen die ik had, zijn geëvenaard en hier en daar zelfs overtroffen.

Ik denk dat ik mij de komende tijd prima ga vermaken bij AMIS. Je moet tenslotte plezier hebben in je werk, anders doe je iets verkeerd, nietwaar?
 

Sinterklaas is inmiddels weer naar Spanje vertrokken, maar voor die tijd is hij in ieder geval de kinderen van de AMIS-ers niet vergeten. Vorige week zaterdag had hij alle kinderen uitgenodigd in het café @ AMIS, dus ook die van mij. Net 2 jaar zijn ze, dus zich net bewust genoeg van het fenomeen Sinterklaas om hem en zijn Pieten toch ook wel een beetje eng te vinden.

Pieten die over het dak rennen en op het raam beginnen te bonken is zeer interessant en een beetje eng, maar Pieten die heel dichtbij komen om pepernoten uit te delen, dat is toch té spannend.

Gelukkig waren een paar mooie cadeau’s een goede compensatie voor al dat leed, en uiteindelijk kon er zelfs een handje af voor Sinterklaas.  

Voor mij was dit Sinterklaasfeest bij AMIS vooral ogen in het achterhoofd hebben en zorgen dat mijn zoontje zich niet misselijk at aan pepernoten, maar volgens mij hadden de kinderen het allemaal prima naar hun zin. En dat is toch het belangrijkste lijkt me!