Enige tijd geleden vroeg Tessa mij  een stukje te schrijven voor de blog “werken bij AMIS”

Door: Esmee (9 jaar) en Eline (11 jaar), dochters van AMIS-er Hans Boute

Zondag 18 januari gingen wij naar DierenPark Amersfoort. We moesten eerst naar het einde van het park wandelen en gingen wat eten en drinken in de Chit Mimi zaal van parkrestaurant De Olifant. Onder het eten vertelde een meneer een paar dingen over het uitje. Dat was lekker en gezellig!

Daarna begonnen de meeste mensen met de speurtocht, zij volgden de bordjes waarop stond ‘’mis niks’’. De vragen van de speurtocht gingen over de dieren in de dierentuin. We liepen tussen hokken van dieren. Er was toen ook een soort van groot hok voor vogels waar je door kon lopen. Bij sommige mensen kwamen de vogels op je hand.

We gingen toen de Berenboemel in, dat een kort, leuk ritje maakte. We zagen toen de witte tijger en nog wat andere dieren! Toen we uitstapten liepen we door en we kwamen bij een stenen soort paleis. Dit is het paleis van Koning Darius. Deze koning hield veel van dieren. Binnen vonden wij leeuwen achter glas. We gingen in een huisje en daar zag je plaatjes van aap tot mens.
Toen we het paleis uitkwamen zagen we een gordijn en er boven stond een plaatje van een vleermuis en dat betekende dat er binnen nachtdieren waren. Toen we binnen waren was het erg donker. We zagen een luiaard en gordeldieren die je met een camera beter kon bekijken.

Daarna  kwamen wij een werkster van het dierenpark tegen en die vroeg of wij al boven geweest waren. Nee, zeiden wij en de werkster zei dat je boven slangen en vogelspinnen kon vasthouden en dat wilden wij wel zien. Wij liepen naar boven en daar was een museum en wij hielden een wurgslang en een vogelspin vast. Daarna gingen wij nog naar het DinoBos. Daar kon je naar dinosaurussen kijken en je kon ook opmeten hoe hard je rende en of je wel zo hard rende als een dinosaurus.

Tenslotte gingen we  weer even wat drinken bij het restaurant De Olifant. Daarna moesten we weer naar huis. We vonden het een heel leuk uitje! 

Een nieuwe baan, drie simpele woorden die een hele grote hoeveelheid verandering met zich meebrengen. Grote veranderingen die behoorlijk wat impact hebben; nieuwe mensen met wie je samenwerkt, nieuwe cultuur, afscheid nemen van vertrouwde omgevingen, omarmen van nieuwe. Maar ook kleine veranderingen die eigenlijk niets betekenen; andere koffieautomaat, nieuwe broodjes tijdens de lunch, ander email adres en ga zo maar door.

Ook schrijven op een blog is een verandering van werken voor mij. Binnen AMIS een cultuur, bij mijn oude werkgever niet eens een onderwerp. Dat is dan ook het onderwerp van deze blog, de veranderingen van een nieuwe baan.

Read the rest of this entry >>>

Als je niet beter wist, zou je denken dat een bordje met bovenstaande tekst bij de toegang tot de KC van afgelopen dinsadag [ PL/SQL Potpourri ] had gehangen.
Ik weet het, Helga heb ik gezien, als enige vrouw tussen al die mannelijke techneuten… en natuurlijk, de IT is zowiezo een mannen bolwerk, dus wellicht ligt daar een deel van de verklaring, maar mij viel dit als eerste op toen ik het zaaltje betrad.
En het tweede dat meteen duidelijk werd… ik was iets later dan de meesten, en moest genoegen nemen met een vervelende plaats, met een onplezierige kijkhoek op het projectie scherm… het was behoorlijk vol; ik schat zo uit de losse pols een bezetting van ongeveer 25 mannen, en van precies 1 vrouw.
Of dit meer/minder is dan normaal, kan ik niet beoordelen, want ik heb niet eerder een KC bezocht. Voor mij, als beginnend AMIS’er, was het interessant om de sfeer van zo’n KC bijeenkomst mee te maken.. die zou, zo was mij verteld, ongedwongen zijn, van een hoog technisch niveau en praktijkgericht… en ik moet beamen dat dit inderdaad zo is.
De technische inhoud werd lekker snel opgediend, waardoor in de 3 uur presentatie aardig wat stof kon worden behandeld; aan de andere kant, ik had ook iets meer tijd voor vragen en/of discussie verwacht, want de interactie met het publiek viel mij wat tegen.
Hoewel iedere presentator aan het eind van de les wel vroeg of er nog vragen waren, kreeg je als publiek toch snel het gevoel dat tempo geboden was, want de volgende spreker stond dan al te trappelen.
Kortom, ik had wat meer “gemoedelijkheid” verwacht, ik denk dat dat het goede woord is; ik bedoel.. ik had er niets op tegen gehad als de sessie tot 23:00 uur was uitgelopen, omdat iemand zonodig wilde laten zien hoe hij ( of die ene zij ) een application context gebruikt of VPD, of wilde weten waar nu eigenlijk staat dat een for loop al bij een result set boven 5 rijen inefficient is, en of er situaties zijn waar een for loop nu juist wel gebruikt moet worden, en of een check constraint op een fast commit MV table ( lees: alle dml op de base table wordt meteen doorgezet naar de MV table ) ook nog handig is bij een base table van 10 miljoen rijen, en of iemand wel eens geprobeerd had een onebyte characterset database te migreren naar een multibyte characterset database en of dat wel goed gaat ( van subset naar superset zou toch goed moeten gaan, of niet soms ), en wordt die database dan niet ineens 2 of 3 keer zo groot ( ja dus ), etc.
Na de pauze… nagenoeg alle deelnemers aan de pre-dinner sessie waren ook post-dinner aanwezig, wat volgens mij zegt dat men de sessies tot nu toe waardeert, en nog wat verwacht van de komende… heb ik een andere stoel kunnen inpikken, en zat ik er wat beter voor. Ik kon nu de code op het scherm lezen, en dat gaf wat meer context.
Concluderend, wat mij betreft was deze KC een leuke en informatieve ervaring, en heb ik er een overwegend positieve indruk van gekregen.
Op naar de volgende. En ik ben benieuwd, zouden er dan wat meer vrouwen bij aanwezig zijn…

Vorige week kreeg ik een email van een oude bekende, die na enkele jaren van omzwervingen weer in Nederland terug was. En nu een baan zoekt. En overwoog met AMIS te komen praten. Deze oude bekende benaderde mij, wist dat ik al langere tijd - ruim 6 jaar nu - bij AMIS werk en stelde mij deze indringende vraag. Vind jij nog [steeds] leuk bij AMIS. Wat een vraag. Daar denk je toch niet zo vaak bewust over na. Tenminste, niet als je het naar je zin hebt.

Ik vind het te makkelijk om klakkeloos ja te antwoorden (of nee als dat het geval zou zijn). Dus ik dacht daar eens goed over na. Heb ik het nog naar mijn zin. Vind ik dat alles geweldig is? Nee, dat gaat te ver. Soms gaan dingen zo knullig. Of vallen de resultaten erg tegen. Of komt een op zich goed idee niet uit de verf. Dus nee, niet alles is geweldig. Maar bepaalt dat of je het naar je zin hebt? Daar zit veel meer aan vast, grotendeels andere dingen. Dat gaat meer over vrijheid, intenties van je collega’s, gevoel, samenwerking, lol en persoonlijke groei. En dan wordt het veel makkelijker. Ik ga met plezier aan het werk, ik lach veel - en dat is heus niet altijd uitlachen - ik ken al mijn collega’s persoonlijk (nou ja, misschien een of twee net nieuw binnengekomen collega’s nog net niet) en ik vind iedereen aardig (maar niet iedereen even aardig). Ik doe interessante dingen en ik vind ook steeds weer nieuwe interessante dingen. Ik heb ruimte om met eigen voorstellen te komen en af en toe worden daarvan dingen ook concreet gerealiseerd.

Vanuit AMIS werk ik op een plezierige manier bij en met klanten - open, eerlijk, echte samenwerking en met over en weer ruimte voor kritiek, vergissingen en verbetering. We zijn voor onze klanten belangrijk en uiteraard andersom ook.

Ja, ik vind het nog steeds leuk bij AMIS - was mijn slotconclusie. De oude bekende komt volgende week op een eerste gesprek - en is hopelijk binnenkort een nieuwe collega.

We realiseren het ons nog lang niet altijd, maar de naam AMIS is overal ter wereld doorgedrongen - binnen de niche van Oracle, Java en SOA technologie, dat dan weer wel. Afgelopen vier weken kregen we uit vier verschillende landen op drie continenten aanvragen voor een ADF 11g training. En niet na uitvoerige mail- of advertentiecampagnes. Sterker nog - we hebben die training nog helemaal niet aangekondigd! Het lijkt erop dat door de vele publicaties in tijdschriften, via onze weblog en op OTN en de presentaties op conferenties en bij ons op kantoor onze zichtbaarheid zeer groot is. Zo groot dat organisaties in Afrika en Noord-Amerika ons weten te vinden bij hun vraag om specialistische ondersteuning.

Eerder hebben ook gewerkt met bedrijven uit ondermeer Spanje, Faroer eilanden, New Caledonia en Canada.

Naast deze concrete commerciële vragen zijn er ook andere vormen van samenwerking. Bijvoorbeeld met SAGE uit Australië, een Oracle specialist waarmee we samenwerken rondom trainingen. Of Miracle uit Denemarken, een specialist op Oracle RDBMS en bijbehorende infrastructuur. Of de seminars die we in samenwerking met Oracle University aanbieden in het Verre Oosten - Taiwan, Australië, Singapore, Nieuw Zeeland - maar ook in Scandinavië - Noorwegen en Zweden.

Het is leuk als je vrienden overal ter wereld zitten. Dan voel je je overal ook thuis.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een spreekwoord dat op ondergetekende van toepassing is als het over werk gaat. En wat is er mooier dan dit werk te doen bij een bedrijf waarbij kennisontwikkeling, kennisuitwisseling, passie en collegialiteit in hoge mate aanwezig zijn? Jazeker, ik heb het over AMIS!

Even de band terugspoelen… Een jaar of vier geleden begon ik mij te interesseren voor het Business Intelligence vakgebied. Ik werkte toen zo’n 8 jaar als Oracle-ontwikkelaar en werkte met de “classic” Oracle-tools (Designer, Forms en Reports). Na een paar jaar – rond eind 2007 – besloot ik tot een carièrreswitch over te gaan en voor een ander bedrijf te gaan werken als BI-consultant zodat ik mij voor de volle 100% op BI kon gaan richten. In het jaar dat volgde (in 2008 dus) heb ik een hoop dingen bijgeleerd een heleboel ervaring opgedaan waar ik ontzettend blij mee ben.

Na zo’n 9 maanden kwam ik tot de conclusie dat ik het ontwikkelen toch een beetje begon te missen. Het toeval wilde dat ik in die periode een aantal keren bij AMIS over de vloer kwam: een keer om een KC te presenteren over PL/SQL Developer en later nog een keer op de Vrienden van AMIS borrel. Beide avonden waren heel erg leuk om mee te maken. Ik heb tijdens deze avonden een hoop mensen gesproken en ontdekte zo wat voor mensen er bij AMIS werken en waar ze zoal mee bezig zijn. Dit heeft mij doen besluiten om met AMIS te gaan praten om te kijken of er sprake was van een match tussen mij en AMIS. Die match was er, met als gevolg dat ik nu dit stukje zit te schrijven voor de Werken bij AMIS blog. Met name het gesprek met Lucas Jellema heb ik als hartstikke leuk ervaren. Ik kan dan ook beamen wat Lucas schreef in zijn meest recente stukje voor deze blog. Wat mij betreft had het gesprek zelfs nog wel wat langer mogen duren.

Inmiddels zit mijn eerste werkweek erop en heb ik kennis gemaakt met het bedrijf, de mensen en de cultuur. De verwachtingen die ik had, zijn geëvenaard en hier en daar zelfs overtroffen.

Ik denk dat ik mij de komende tijd prima ga vermaken bij AMIS. Je moet tenslotte plezier hebben in je werk, anders doe je iets verkeerd, nietwaar?
 

Sinterklaas is inmiddels weer naar Spanje vertrokken, maar voor die tijd is hij in ieder geval de kinderen van de AMIS-ers niet vergeten. Vorige week zaterdag had hij alle kinderen uitgenodigd in het café @ AMIS, dus ook die van mij. Net 2 jaar zijn ze, dus zich net bewust genoeg van het fenomeen Sinterklaas om hem en zijn Pieten toch ook wel een beetje eng te vinden.

Pieten die over het dak rennen en op het raam beginnen te bonken is zeer interessant en een beetje eng, maar Pieten die heel dichtbij komen om pepernoten uit te delen, dat is toch té spannend.

Gelukkig waren een paar mooie cadeau’s een goede compensatie voor al dat leed, en uiteindelijk kon er zelfs een handje af voor Sinterklaas.  

Voor mij was dit Sinterklaasfeest bij AMIS vooral ogen in het achterhoofd hebben en zorgen dat mijn zoontje zich niet misselijk at aan pepernoten, maar volgens mij hadden de kinderen het allemaal prima naar hun zin. En dat is toch het belangrijkste lijkt me!

Elke paar weken schuif ik aan in wat formeel een ’sollicitatiegesprek’ heet. Gelukkig lijken die gesprekken eigenlijk nooit op sollicitatiegesprekken. Ja, we zitten met twee of drie mensen in een kamer, aan verschillende kanten van een tafel. En ja, vaak ligt een CV van een van de gesprekspartners daar bovenop. En vooruit, het gesprek begint meestal ook nog wel een tikje stijfjes. Maar meestal is het ijs snel gebroken en kunnen we echt gaan praten.

Want waar het gaat nou eigenlijk om in zo’n gesprek? Om te beginnen heeft iedereen aan tafel hetzelfde doel: vaststellen of uiteindelijk alle gesprekspartners collega’s willen zijn bij AMIS. En iedereen hoopt dat dat het geval is - waarom zou je anders bij elkaar aan tafel zitten. Ik zit daar dus niet om redenen te vinden om mijn gesprekspartner af te keuren maar juist om zoveel mogelijk aanknopingspunten te vinden. Het is van belang voor mij in elk geval om mijn mogelijk toekomstige collega zo goed mogelijk te leren kennen. Via open vragen, een ontspannen sfeer, af en toe een onverwachte invalshoek hoop ik hem of haar zo goed mogelijk zichzelf te laten zien.

Daarnaast hebben we meestal over en weer nogal wat aanknopingspunten. Een groot enthousiasme voor ons vak, een hekel aan gedoel en gezeur, nieuwsgierigheid naar komende ontwikkelingen en een drang om ons zelf te blijven ontwikkelen. Samenwerken, leren en delen zijn kernelementen van mij, van AMIS en van dit soort gesprekken.

Foute antwoorden zijn er niet, foute meningen ook niet. Wat ik jammer vind is als het stil blijft. Of als de antwoorden heel kort zijn. Of iemand ‘eigenlijk niet zo’n mening heeft’ of - erger nog - ‘het eigenlijk niet zoveel kan schelen’. Niet zelden staan bij deze gesprekken om de beurt de gesprekspartners voor het white board om een schetsje te maken. Van een stukje applicatie-architectuur, een mooi scherm, afhankelijkheden tussen services, een data model of wat al niet meer lansgkomt.

En ja, soms gaat het er wat stevig aan toe. Met stemverheffingen, in de rede vallen, uiteenlopende standpunten en altijd met herkenning, aha-momenten en veel lachen. Veel gaat het over plannen, ideeën, verwachtingen, ambities. Van AMIS, van mij en van mijn gesprekspartner(s). En over samen nieuwe dingen leren, kansen benutten, tot verdere persoonlijke ontwikkeling komen.

Aan het eind van een gesprek wil ik van alles over ‘ de kandidaat’ weten: wat zij of hij wil (kunnen), wat het leukste en het uitdagendste is wat hij/zij gedaan geeft (vaak is dat hetzelfde), hoe zij(/hij) haar kennis opdoet en hoe hij(/zij) zijn kennis deelt (coachen, presenteren, schrijven, training geven,…).

Ik moet toegeven dat de gfesprekken vaak langer duren dan de bedoeling was. Maar daarbij wil ik aantekenen dat het meestal ook veel leukere gesprekken zijn dan ‘de kandidaat’ vooraf verwachtte.

Vorige week woensdag vond het JFall event plaats. Dit is een jaarlijks Java event wat door de NLJUG (Nederlandse Java Users Group) wordt georganiseerd. Tijdens dit event worden er verschillende presentaties gegeven die allemaal iets met Java te maken hebben. Ook wordt er de mogelijkheid gegeven voor bedrijven om zich te presenteren door middel van een stand. Dit event geeft de bezoeker niet alleen de mogelijkheid om naar verschillende praatjes te gaan om zo het nodige bij te leren, maar ook om collega’s te ontmoeten.

Ook dit jaar was AMIS met aantal Java specialisten en een stand met bemanning present in Bussum. De grote sponsors van JFall waren Sun en Adobe. Allebei probeerde ze hun product om rijkere webapplicaties te bouwen te promoten, respectievelijk JavaFX en Flex.

Het praatje over het Java Memory Model is me het meest bij gebleven. Dit ging in op de internals van de Java Virtual Machine en hoe er met concurrency wordt omgegaan. Er werden een aantal problemen aangestipt waar ik eigenlijk nooit bij stil had gestaan.

Ook heeft de AMIS stand goede zaken gedaan. Er zijn redelijk wat mensen langs geweest voor de gezelligheid of met vragen als "Wie is AMIS?", "Wat doet AMIS?", "Komt er een nieuwe maven archetype for AFD 11g?", "Werken jullie allemaal bij AMIS?", "Is …. er ook?" etc. Ook de AMIS snoeppotten waren soms een reden.

In het voorjaar is er het JSpring event en ook hier zal AMIS zeker weer aanwezig zijn.